Całe szczęście jeszcze żyje! Ale moja głupota nie na granic.

Może zacznę od początku.

Długa trasa, egzamin, stres, szczęście, korki, noc, trasa, zmęczenie. To tak w skrócie co się stało.

Wracałam z egzaminu spieszyło mi się jak cholera bo miałam odebrać dziecko od babci która szła na nockę. I co i jechałam szybko, droga była ok z tym e już ciemno godz 21.10 zostało mi 45min drogi a babcia o 22.00 miała dyżur.

I stało się dojechałam do busa za którym jechało auto. Droga pusta, pas widać dość daleko zaczęłam wyprzedać.

Minęłam auto, minęłam busa, ale okazało się że za busem jest jeszcze jedno auto. Zdążę nie zdążę zza zakrętu wyłoniły się światła – jadę na czołówkę! Panika! Za ciasno żeby schować się za autem, zdążę, nie zdążę? Gaz do dechy – światła coraz bliżej!

Automatyczne skręciłam kierownicą w prawo…

Åšwiatła zniknęły usłyszałam jak ocieram się o auto prawej….

Żyje!

Wszyscy żyjemy!

Ja płaczę, wszyscy się trzęsiemy ze strachu!

Nigdy nigdy nigdy nigdy nigdy nigdy nigdy nigdy więcej nie wyprzedzę żadnego auta, przenigdy przysięgam to się nie powtórzy.

Mogłam zabić 5 osób – CZTERECH NIEWINNYCH LUDZI I SIEBIE – trwało by to jedną sekundę!

To mi bardzo wiele uświadomiło, pisze by przestrzec wszystkich którzy są pewni siebie, lub nie są ale WYDAJE IM SIĘ… że zdążą

Pamiętajcie można nie zdążyć!

P.S.

Przeżyliśmy tylko dlatego, że P. Grażyna po prawej wcisnęła hamulec , P. Tomek prawie wjechał do rowu, a ja wcisnęłam gaz do dechy. Tomkowi i żonie nic się nie stało. P. Grażyna ma lekko wygięte nadkole, a ja poza wielkim strachem, nauczką, mandatem, 8pkt, i utratą wszystkich u ubezpieczyciela zniżek mam jedynie lekko porysowany zderzak z boku, i zdarty lakier.

Błagam ludzie nauczcie się ode mnie.

Naprawdę nie warto ryzykować wszystkiego dla zdobycia 5 min.